görmüştüm... gecenin karanlığında deniz fenerinin dönemeyen halini...sadece bendeydi ışığı... göz kapaklarım korkmadan bakıyordu ona... selamlaştık önce... hafif çekingendi... fazla dayanamadı iki çift göz birbirini izlemeye ve kaçıverdiler... sonra kelimelerin dansı denendi... zor olmadı aslında... yorulmak olmasa devam ederdik dansa... güneşin doğuşuyla yeniden doğdumu sandım.... aslında herşeyin yeniden yeni başladığının farkına varamadan ve vardırtamadan uçup gitti... zaten derdi başka sözler ve gözlermiş...
Yazan: Özgür Sağlık · 04 Mayıs 2010
